Шчыра кажучы, я ня ўбачыў анічога незвычайнага. "Старая" апазыцыя паказала яшчэ адзін прыклад з сэрыі "мы ўжо паміраем, але яшчэ не здаемся" (можна было б ужо вызначыцца ці парушаць дазволены маршрут, ці не, і прытрымлівацца пляну). Маладыя радыкала паказалі яшчэ адзін прыклад з сэрыі "мы можам усё самі, але нас ніхто ня слухае, таму нас мала" (радыкалаў ніколі ніхто ня слухае, і яны надта рэдка могуць дамовіцца пра агульныя пляны, але быць маладым і ня быць радыкалам – немагчыма). У Новым Ёрку дыяспара зноўку паказала яшчэ адзін прыклад с сэрыі "нам похвігу якая нагода, абы сфоткацца з б-ч-б сьцягам, каб атрымаць азыль" (я не магу назваць па-іншаму палітычныя лёзунгі і ўсьмешкі на фотах у нядзелю насупраць ААН на жалобным пікеце). А ў нарэшце афіцыйнага пэнсіянэра Zянона™ зноўку "ворагі вакол".

Я ўжо прызвычаіўся да таго, што на статыстычных мапах замест Беларусі заўсёды ё белая пляма, бо ці то ў нас не зьбіраюць дадзеныя, ці то проста дасьледчыкаў не пускаюць. На жаль, гледзячы на гэтую мапу, цяжка зразумець, ці Майкрасофт не сабраў зьвесткі пра наяўнасьць шкодных праграмаў, або ці ў Беларусі сапраўды меней кампутарных праблемаў, чым у суседніх Расеі, Ўкраіне ды Польшчы. (BBC па-ангельску, як камусьці цікава)

Ці можна нехта патлумачыць, чаму ў дзяўчыны зьлева замазаны твар? Звычайна, калі нельга фатаграфавацца, нават і блізка да здымача не падыходзяць, а яна разам з усімі пазуе. Крыніца.

Радыкалы, якія захапілі "негвалтоўны" натоўп ё толькі сьведчаньнем таго, што Малдова яшчэ не гатовая ўвасьці ў ЭЗ, а natmorar і ейныя паплечнікі ня ўмеюць кіраваць натоўпам. Зь іншага боку ў мяне чамусьці ствараецца ўражаньне, што ў натоўпе сапраўды былі правакатары, але не ад "рэжыму" ці з Румыніі, а з Прыднястроўя, бо гэткае становішча зручнае толькі Сьмірнову і Крамлю: гвалт пад сьцягамі Румыніі і ЭЗ прымусяць нэйтральнага Вароніна зьвярнуцца па дапамогу ў Маскву і адштурхнуць насельніцтва Малдова ад пра-захадных палітычных гульцоў.

Ну, што? Дакрэчыліся пра палітвязьняў па "справе 14-ці"? Ёлупні! Пра які "крывавы рэжым" можна казаць, калі яны самі наўмысна парушаюць закон? Калі Дашук яшчэ быў нібыта вымушаны парушаць умовы прысуду (хаця й гэтага можна было пазьбегнуць), а вось Дубскага ўвогуле ніхто не прымушаў рабіць анічога. Ну, навошта было карыстацца чужой SIMкаю? Хіба ён ня ведаў, што гэта ё крымінальнае злачынства? Вось спачатку зрабілі з дурня героя, а цяпер будуць крычэць, што Дубскі за кратамі незаконна. Да таго жчым болей цяперашняя апазыцыя дыскрэдытуе сябе, тым складаней будзе захапіць сэрцы й думкі астатніх, нават калі па іх прыйдуць новыя рухі й арганізацыі.

Як высьветлілася, ўсё значна прасцей, чым я меркаваў. Лукашэнка адпачывае ў Сэрбіі амаль задарма, бо яго туды запрасіў уладальнік гатэлю й пэўнай часткі курорта Капаонік. Улічваючы ўсю гісторыю стасункаў Міадрага Косьціча зь Беларусьсю, становіцца відавочна, што гэтыя вакацыі ё чарговай спробай набыць правы на інвэстыцыі ў нашую краіну. Таксама цікава, што Косьціч мае пэўнае дачыненьне да сэрбскай мафіі і да Зорана Джынджыча, якога гэная мафія й забіла. Ці разумее Лукашэнка, ў якую гульню ён патрапіць? Зь іншага боку, ён не дурны, і можа скарыстаць гэткае сватаўство ва ўласных мэтах, кшталту дармавога адпачынку.

Безумоўна, Лукашэнкаўскія вакацыі ў Сэрбіі былі найгарачэйшай навіной панядзелка. Пакуль БелТА расказвала пра працоўны візыт, астатнія разважалі пра "круцізну" курорта ды й пра астатніх прэзыдэнтаў на вакацыях. Але ўсе недзяржаўныя крыніцы пагаджаліся з тым, што гэткія вакацыі падчас крызы ё недарэчнасьць. У мяне ж зьявілася толькі два пытаньня:

1) Чаму ён паехаў на вакацыі толькі зараз?
2) Чаму ён паехаў менавіта ў Сэрбію?

Ад'езд кіраўніка краіны на вакацыі падчас даволі вялікай эканамічнай крызы, калі мясцовыя грошы кожны дзень таньнеюць у адносінах да асноўнай міжнароднай валюты, заўсёды ё значнай падзеяй. У нашым выпадку гэны кіраўнік яшчэ й аўтарытарны, што стварае больш пытаньняў, чым адказаў. Генералы звычайна адпачываюць перад кожнай бойкай, а палітыкі пасьля ўдалай кампаніі. Улічваючы падзеі апошніх тыдняў і Лукашэнкаўскае атачэньне на 150 чалавекаў, мне падаецца, што ён вырашыў адсьвяткаваць удалыя перамовы з Эўразьвязам.  Сапраўды, трошку дзіўна, што ён шчодра ўзяў з сабою яшчэ шмат чыноўнікаў ды сваякоў, але дыктатары таксама могуць паводзіць сябе сумленна ў дачыненьні пэўных людзей. Ягонае атачэньне ў Сэрбіі, пэўна, складаецца з найадданейшых "дупалізаў", ахоўнікаў і сваякоў, а гэткіх людзей Лукашэнка вымушаны шанаваць, каб яны яму ня здрадзілі.

Маю думку пра сьвяткаваньне перамоваў з ЭЗ пацьверджвае й месца адпачынку. Раней Лукашэнка любіў наведваць аўстрыйскія Альпы, каб падлячыцца й пакатацца на лыжах. Калі яму забаранілі ўезд у ЭЗ, Лукашэнку прыйшлося карыстацца мясцовымі "курортамі" Сілічы й Раўбічы, а калі яму дазваляў Пуцін, то й Сочы. Цяпер жа санкцыі часова скасаваныя, але ён усё роўна не паехаў у Аўстрыю. Я ня думаю, што выбар залежыў ад коштаў, бо для чалавека, які апранае скураную дзягу ад Эрме, каб праверыць збожжа ў полі, грошы ня будуць праблемай. Справа ў тым, што Сэрбія пад кіраўніцтвам Тадзіча імкнецца далучыцца да ЭЗ, а таксама яна заўсёды была хаўрусьнікам Расеі на Балканах. Сяброўства з гэтай краінай Лукашэнку проста стратэгічна неабходна, бо атрымліваецца гэткі хаўрус мастоў паміж ЭЗ і Расеяй. Выбраўшы Капаонік для сваіх вакацыяў, Лукашэнка сказаў Эўразьвязу: "Мы будзем з вамі працаваць, але паступова," - а Расеі ён сказаў: "Мы хочам паболей незалежнасьці, але мы будзе добрымі суседзямі й хаўрусьнікамі." Цяпер застаецца чакаць на рэакцыю Расеі, бо рэакцыю ЭЗ надта лёгка прадказаць - яна будзе станоўчай.

Нядаўна глядзеў Сімпсанаў (сэрыя ад 25 студзеня 2009). Тамака быў эпізод, дзе Ліза мусіла ўдзельнічаць у "Мадэль ААН" (спаборніцтва па сымуляцыі дзейнасьці ААН) у якасьці прадстаўніка Азербайджану. Літаральна на сэкунду паказалі ейнае месца на трыбуне (паміж Аўстраліяй і Беларусьсю). Што мяне ўразіла, дык нейкі "закос" пад беларускі нацыянальны строй, які яны намалявалі. Дробязь, але прыемна. =)

Тое, што Максім Дашук зараз знаходзіцца пад хатнім арыштам за парушэньні ўмоваў ягонага прысуду яшчэ раз паказвае адсутнасьць супольнасьці ў апазыцыйных колах.

Чаму Дашук патрапіў у “справу 14-ці”? – Таму што ён змагаўся за інтарэсы дробных прадпрымальнікаў. Чаму ён зараз арыштаваны? – Таму што ён дапамгаў маці – дробнай прадпрымальніцы. Што цікава, згодна з законам, супраць якога ён пратэставаў, ён ё адзіны чалавек, хто можа працаваць у ягонай маці, каб яна не згубіла статус дробнага прадпрымальніка. Іранічна, га?

Дык вось, якое ж дачыненьне гэтае ўсё мае да супольнасьці ў апазыцыі? Справа ў тым, што заўсёды, калі нейкаму “рэвалюцыянэру” абмяжоўвалі свабоду, ягоныя паплечныкі дапамгалі сям’е, асабліва калі ад “ахвяры рэжыму” залежыла ежа на стале. Ўсе ведалі, ў які час Дашук мусіць быць дома. Ўсе ведалі, што ён дапамагае ягонай матцы на працы. Але ці зрабіў хтосьці штосьці, каб Дашук наўмысна не парушаў умоваў абмежаваньня волі? Штосьці я ня бачу, каб гэтае адбывалася, бо ён зараз арыштаваны і чакае на новы суд, які гэтым разам адправіць яго па-за калючы дрот. Затое Хартыя ‘97 крычыць пра старонны падыход да Дашука з боку міліцыі і цытуе яго пра тое, што ён быў вымушаны парушаць умовы прысуду. Да таго ж, яго ахрысьцілі “пятым палітычназняволеным” і вынікам візыту Хаўера Саланы ў Беларусь, хаця на наступны дзень пасьля арышту Дашука перавялі пад хатні арышт. Хіба падобнае кіданьне сваіх палпечнікаў ё новая тактыка даказваньня існаваньня парушэньняў правоў чалавека ў Беларусі? Пытацца пра сорам у гэтых людзей ужо проста ня мае сэнсу.

Калі я вырашыў стварыць News from Belarus, я ўжо меў думку, што будзе няшмат падзеяў, вартых публікацыі. Першы дзень маніторынга пакуль што пацьверджвае маю думку. Асноўныя навіны ў беларускіх мэдыях можна падзяліць на наступныя катэгорыі: крымінал, хтосьці штосьці сказаў (але гэтае не азначае, што зробіць), уласныя меркаваньні журналістаў і значныя падзеі. Да апошняй катэгорыі я далучаю ўсё, што можа паўплываць на становішча ў Беларусі або на міжнародныя стасункі паміж Беларусьсю і іншымі краінамі.

Таксама беларускія мэдыі часам схіляюца да “жаўцізны” і ствараюць навіны там, дзе іх няма. Напрыклад, сытуацыя вакол палітычназьняволенных. Яны ўсе пакуль што толькі арыштаваныя, а не асуджаныя, але ўсюды пішуць пра ўжо пяцёрых. Па заходніх журналісцкіх стандартах ё толькі адная навіна – арышты людзей, а ў Беларусі ўсе пішуць што хочуць. Таму не пытайцеся ў мяне, чаму чагосьці няма ў стужцы навінаў.

P.S. Пра Дашукоўскую справу трэба ўвогуле напісаць асобна, бо я зноўку бачу хібы апазыцыйнай суполкі.

Караценькі аналіз таго, што адбылося ў пятніцу.

Хартыя паведаміла, што ані БТ, ані Эўраньюз не паведаміла пра сустрэчу Хаў'ера Саланы з прадстаўнікамі беларускай апазыцыі. Паводзіны БТ былі даволі прадказальныя, бо яны ж не маглі сказаць, што Мілінкевіч сустрэўся са сваім эўрапейскім спонсарам, а пасьля паказаць таго ж спонсара разам з Лукашэнкам. Да таго ж, БТ мусіць праслаўляць рэжым і расказваць пра лукашэнкаўскія дасягненьні і ў міжнародных стасунках, акрамя посьпехаў у сельскай гаспадарцы і пацалунках з Расеяй.

Значна цікавейшымі ё абставіны з Эўраньюз. Хаця гэтая мэдыйная крыніца і не зьяўляецца афіцыйным голасам Эўразьвязу, ейнае асьвячэньне навінаў даволі супадае з інтарэсамі ЭЗ. Эўраньюз хутчэй за ўсё карыстаюцца альбо матар'яламі ад аддзелаў па мэдыйных сувязях розных дзяржаўных агенцыяў, альбо маюць уласных карэспандэнтаў на месцы. Таксама варта адзначыць тое, што ў кожная моўная вэрсыя каналу мае асобных рэдактараў і журналістаў, якія складаюць і адпаведна рэдагюць тэксты навінаў. Адсутнасьць успаміну пра сустрэчу Саланы зь Мілінкевічам ва ўсіх выданьнях, акрамя нямецкага, сьведчыць пра тое, што Эўропа больш зацікаўленая ў супрацоўніцтве з Лукашэнкам, чым у старых сувязях з апазыцыяй. Гэткае становішча склалася з адной з гэтых прычынаў: альбо ў Брусэлі зразумелі, што ад беларускай апазыцыі няма чаго чакаць, альбо яны вырашылі, што дамовіцца з Лукашэнкам прасьцей, хутчэй і таньней. Аднак, мяне бянтэжыць, што пры любым з двух варыянтаў, Салана ўвогуле сустракаўся зь Мілінкевічам. Мабыць, гэтая сустрэча мела больш сымбалічную мэту, чым сапраўдная працоўная сустрэча хаўрусьнікаў. На жаль, у адкрытых крыніцах нестае зьвесткаў, каб зрабіць канчатковы вынік. У той жа час у любым выпадку беларускай апазыцыі варта зьвярнуць увагу на ўласныя дзеяньні, і, хутчэй за ўсё, пачаць працаваць у напрамку падвышэньня ўласнай эфекціўнасьці ды значнасьці.

Лукашэнка падпісаў Загад №105 "Аб некаторых пытаньнях у дачыненьні да дэкляраваньня даходаў, маёмасьці і крыніцаў грашовых сродкаў, што належаць прыватным асобам."

З аднаго боку падаецца, што Лукашэнка абвясьціў сапраўдную амныстыю прыватнаму капіталу, што нібыта Беларусь будзе афшорам. Аднак, галоўны сэнс гэтага загаду ё ў іншым месцы. У паведамленьні для мэдыяў напісана, што права правяраць прыватны капітал пакідаецца падатковым ворганам і "абмежаванаму колу кіраўнікоў" дзяржкантролю, пракуратуры, КДБ ды падобных. Гэтае азначае, што толькі абмежаваная колькасьць прыватных капіталаў сапраўды будзе прынята ў Беларусь без падатковых дэклярацыяў і праверкаў. Падобны загад сьведчыць толькі аб тым, што камусьці патрэбна легалізаваць грошы ў Беларусі. Гэты хтосьці можа быць і зьнешнім інвестарам, і грамадзянінам Беларусі. У першым выпадку, Лукашэнка мусіць атрымаць добры адкат, а ў другім выпадку грошы, скрадзеныя ў народа Беларусі, мусяць стаць грамадзкімі на пэўны час, а потым вярнуцца ў кішэні рабаўнікоў, але ўжо легальна.

Што датычыцца сапраўдных прыватных інвэстараў, дык для іх нічога не зьмянілася. Яны ўсё роўна мусяць плаціць усе хабары, як і раней. Адзіная розьніца, што ў іх зьявілася невялічкае спадзяваньне, што можа ўсё ж падатковая інспэкцыя не закране іх.